2

Moe

Soms (of eigenlijk eerlijk gezegd best vaak) ben ik moe van alles. Moe van me weer een dag depressief voelen, me afvragen wat het uit zou maken als ik er niet meer ben, zelfmedelijden hebben, het gevoel dat ik nergens in kan slagen, het met mijn leven toch niets meer gaat worden en vooral angst hebben voor heel veel dingen. Ik realiseer me heel goed dat er genoeg mensen zijn die het veel zwaarder te verduren hebben, ik heb zelf al genoeg meegemaakt, een aantal mensen dood zien gaan aan een slopende ziekte en wanneer ik naar een programma als BNN’s ‘Over mijn lijk’ kijk, denk ik ook: “Jij hebt nog helemaal niet zo veel te klagen.”

Maar dit is wel mijn dagelijkse realiteit, ik zonder me af en hoewel ik vaak naar rust verlang voel ik me ook eenzaam. Ik kan jaloers zijn op mensen die midden in de wereld staan, een opleiding volgen of een fijne baan hebben. Leuke dingen doen met hun partner of vrienden, zoiets kost mij vaak veel energie en ik kan me twee dagen voordat ik naar een feestje ga al enorm druk lopen maken zodat ik vlak van te voren helemaal overstuur ben. Het is iets wat niet veel mensen van me weten, maar voor de mensen die geïnteresseerd zijn sta ik altijd open om er over te praten. Ik schaam me niet voor de problemen die ik heb en ik heb lieve mensen in mijn omgeving die ook willen luisteren.

Er zijn ook veel mensen die dezelfde gevoelens hebben maar er niet over kunnen of willen praten, omdat ze bang zijn om afgewezen te worden of hun baan kwijt te raken. Pijnlijk dat in deze tijd waar het steeds moeilijker wordt om psychische zorg te krijgen je ook niet op je directe omgeving terug kunt/wilt/durft te vallen. Terwijl dat vaak juist zo hard nodig is.

Als er een pilletje was waardoor me ik morgen energiek en blij zou voelen zou ik het zo innemen, maar zo makkelijk werkt het vaak niet. En ik wil ook eigenlijk de Angelique blijven die ik ben, want er zijn ook genoeg leuke kanten en dagen. Soms zou het alleen iets minder heftig mogen zijn…

http://samensterkzonderstigma.nl/voor-de-omgeving/wat-is-stigma/

0

Span er een koord overheen.

Over aanmoedigen en zijn wie jij wilt zijn!

Span er een koord overheen.

Span er een koord overheen.
Over wat je hoorde en wat nooit meer uit je hoofd verdween.
Over ‘o, jij moet nog zoveel leren,’ over ‘ik bepaal de regels hier
en die ga jij dus accepteren,’ over ‘denk je dat je slimmer bent
dan wij,’ over ‘joh, het is maar plagerij,’ over ‘hou je mond nou even,’
over ‘je vergooit je leven,’ over ‘lukt je nooit,’ en over
voeten op de grond, over gezond verstand en dromenland,
over lachjes, grapjes, dom soms, achter je om soms,
soms gemompeld, soms gemeen –
span er een koord overheen
en zet de eerste stap,
en daarna nog een,
daarna nog een,
en laat iedereen die laag wil blijven
naar je kijken.
Laat ze zichzelf maar vergelijken
met wie jij hierboven durft te zijn.
Jij beloopt je eigen lijn,
en zij staan daar hun nekken te verrekken.
Van de bewonderpijn.

1955909684

Uit: Ik juich voor jou
Schrijver: Edward van de Vendel
Illustrator: Wolf Erlbruch