Stigmatisering en respect

Naar aanleiding van mijn vorige blog “Beste Matthijs van Nieuwkerk” :

Vorige week was het de Week van de Psychiatrie. Een week waarin er extra, positieve, aandacht zou mogen zijn voor mensen met psychische problematiek. De week werd helaas een week van stigmatisering en generalisering.
Een aantal van de termen die ik in de afgelopen dagen voorbij heb zien komen in de media: verward, gek, gestoord, idioot, krankzinnig en knettergek. Met als toppunt een uitspraak in het Duitse dagblad Bild, nota bene door een psychotherapeut: “De beslissing om zelfmoord te plegen is bij hen meestal lang van tevoren genomen. Ze zoeken de oorzaken van hun depressies bij anderen, bij de familie, bij de maatschappij. Daarom eigenen ze zich het recht toe om zoveel mensen mee in de dood te nemen.”

We hoeven zeker niet alles met de mantel der liefde te bedekken. Maar is het werkelijk nodig om klakkeloos alles over te nemen uit de media en een oordeel te vellen over mensen, zonder je eerst in hun achtergrond te verdiepen. Het lijkt in deze tijd, van sociale media en anoniem reageren, geoorloofd om alles maar te spuien wat op dat moment in je opkomt. Er wordt bijna niet over de gevolgen nagedacht: het raakt niet alleen de aangesproken persoon of groep maar ook partners, kinderen, familieleden en vrienden.

Respect is wat mij betreft geen loze kreet; het is nadenken over je acties. De ander niet direct beoordelen op de eerste indruk die jij van hem of haar hebt.
Zoals het woordenboek heel mooi omschrijft:

Het respect
Zelfst.naamw. uitspraak: [rɛˈspɛkt]
Gevoel of uiting waarmee je laat merken dat je iemand aanvaardt als een waardig en waardevol mens.
Komt van re-spect; dus nog eens, (beter) kijken naar de ander, waardoor je de kwaliteit van die ander beter waarneemt, en je jezelf wat minder belangrijk maakt ten opzichte van die ander. (creëert bescheidenheid)

Ik ben herstellende van een depressie, cliënt bij een GGZ-instelling en praat regelmatig met een psychiater. Ik ben niet verward, niet agressief en zeker geen gevaar voor de samenleving. Ik probeer door het doen van vrijwilligerswerk een waardevolle bijdrage te leveren aan de maatschappij, zoals heel veel mensen met mij. Er komen bijvoorbeeld steeds meer initiatieven waarin ervaringswerkers hun kennis op een positieve manier inzetten om zo lotgenoten te kunnen helpen. Dat is een kant van het verhaal waar ook aandacht aan besteed zou moeten worden.

Samengevat: Lees of luister, onderzoek, overdenk en vorm daarna een mening.
Zo kunnen we op een menselijke en constructieve manier de dialoog aangaan.

Bronnen:
Week van de Psychiatrie
Algemeen Dagblad
Binnenlands Bestuur
NOS

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *