Jongeren en depressie.

Als vrijwilliger bij de Depressielijn krijg ik veel verschillende mensen aan de telefoon. In de korte tijd dat ik dit werk doe is het me opgevallen dat het bijna alleen volwassenen zijn die bellen.
Nu vraag ik me af hebben jongeren met depressie behoefte aan een apart platform waar ze informatie kunnen vinden, vragen kunnen stellen, hun hart kunnen luchten of in contact kunnen komen met lotgenoten? Wat zou je daar willen zien en op welke manier?

In het nieuwe schooljaar hoop ik te starten met de Leerweg Ervaringsdeskundigheid bij RCO de Hoofdzaak. Aangezien ik zelf ervaring heb met depressie wil ik me hier ook graag op blijven richten. Het lijkt me in het kader van mijn opleiding mooi om hier een project van te kunnen maken, zodat er ook meer aandacht komt voor jongeren met een depressie.

Suggesties en vragen zijn welkom via info@angeliquerebel.nl

depression2

11 thoughts on “Jongeren en depressie.

  1. Hoi Angelique, ik las net op twitter al even kort je idee, maar 140 tekens zijn zo weinig om te reageren. Ik ben een jongere met depressie en ik ben eigenlijk niet bekend met de depressielijn. Als ik nu aan mezelf zou vragen of ik zou bellen.. Nee. Op depressie rust een taboe, maar op jongeren in deze situatie al helemaal. “Ga studeren, ga werken, geniet’ vliegt mij en waarschijnlijk vele anderen om de oren. Zulke reacties zorgen ervoor dat ik me nog verder van alles en iedereen wil afsluiten. Een hulplijn past niet in dat plaatje. Heb ik dat duidelijk uitgelegd?

    Ik denk dat het belangrijk is om in zo’n platform te benadrukken dat je niet de enige jongere bent. Steun vind ik ook belangrijk. Net als de combinatie zwaar en luchtig.

    Ik hoop dat je iets aan mijn lange verhaal hebt gehad. Je mag me altijd mailen, ik help je graag.

    • Hoi Carlijn,

      Fijn dat je mee wilt denken.
      Jouw reactie is eigenlijk precies wat ik zelf al dacht: een hulplijn is niet direct iets waar jongeren naar op zoek zijn.

      Ik denk dat het helpt dat ik zelf een depressie gehad heb, ook al ben ik een stuk ouder. De dingen die je noemt zijn ook voor mij heel herkenbaar (ik heb een half jaar alleen maar op de bank gezeten en was erg moeilijk te motiveren om de deur uit te gaan). Ik hoop dat er nog meer mensen zijn die hun ideeën of mening willen geven. Als ik wat concrete ideeën heb kom ik heel graag bij je terug om te vragen wat je er van vind.

  2. Misschien dat jongeren minderen snel bellen met een hulplijn omdat ze vaak nog niet zo lang depressief zijn? Ik kan mij voorstellen dat als je er al veel langer mee zit je toch een keer aan de bel trekt, maar zeker bij depressie denk ik dat mensen daar lang mee wachten. Ik gebruik niet graag de woorden die je een sticker geven maar geloof wel dat ik aan een lichte depressie lijd. Nu probeer ik dit nog zoveel mogelijk zelf aan te pakken. Ik houd niet van het gebruik van pillen dus wanneer ik merk dat het minder gaat probeer ik mijzelf vooral te dwingen nog iets te doen. Als ik erover wil praten, praat ik met een goede vriend(in) en als het echt niet meer gaat, ga ik naar de huisarts. Een hulplijn vind ik denk ik vreemd. Ik wil zien met wie ik praat. Bovendien vind ik bellen heel moeilijk, ook al is het een vriend of vriendin.

    • Bedankt voor je reactie. Zou het je misschien wel kunnen helpen als je met andere jongeren kunt praten die een depressie hebben, misschien via een chatroom of forum? Je bepaalt dan natuurlijk zelf hoeveel je kwijt wilt aan iemand anders. Of zou het bijvoorbeeld iets zijn om meets te organiseren waar je elkaar in persoon kunt ontmoeten.

      Voor veel mensen met een depressie is het onderhouden van sociale contacten erg moeilijk. Ik heb persoonlijk gemerkt dat dat iets soepeler verloopt en minder moeilijk is als dat contact met mensen is die ongeveer hetzelfde als jij doorgemaakt hebben. Dan hoef je niet veel meer uit te leggen en is er al snel wederzijds begrip.

  3. Hi!
    Als ik voor mezelf spreek is het ook zo dat bellen op zich al geen makkelijk iets is. Voor mij helpt bijvoorbeeld een forum waar ik in contact kan komen met andere jongeren beter. Dit is laagdrempeliger en voelt op de een of andere manier anoniemer!
    Liefs, Kim

    • Hoi Kim,

      Bedankt voor je reactie, ik ben heel blij dat je ook mee wilt denken. 🙂
      Dat bellen moeilijk is begrijp ik helemaal, ik vond en vind bellen nog steeds heel moeilijk (zelf bellen is voor mij wel lastiger dan gebeld worden). Mijn telefoon gebruik ik voor zo’n beetje alles behalve bellen (vrijwilliger worden bij de Depressielijn was voor mij ook een bewuste keuze om mezelf uit te dagen).

      Een forum lijkt me ook een mooie en ‘veilige’ manier om in contact te komen met anderen, je kiest tenslotte heel bewust hoeveel je prijs wilt geven aan de ander en hoeft niet zo snel te reageren als via de telefoon.

  4. Ik heb het idee gisteren besproken met de vrijwilligerscoördinator van de Depressie Vereniging. Zij was er erg enthousiast over, er gaat dus actief aan gewerkt worden. Ik heb dat ik binnenkort meer nieuws heb!

  5. Ik denk dat een forum ook fijner is ja. Daar kan je sowieso ervaringen van anderen lezen en je kan tips krijgen van meer dan 1 persoon. En omdat je terug kan blijven komen kan je een band krijgen met die andere jongeren.

  6. Wellicht kun je het doortrekken en een app maken waar informatie te vinden, jongeren in contact met elkaar kunnen komen en met deskundigen. Fora zijn volgens mij inderdaad een beetje aan t leeglopen, opzoek naar een laagdrempeligere methode. Mail? Chatroom? App?

    Het initiatief is mooi, ben benieuwd of er verder nog wat uitgekomen is.

    • Hallo Sam,

      Bedankt voor het meedenken! Ik heb het de afgelopen tijd even met rust moeten laten, omdat ik merkte dat ik zelf weer overbelast begin te raken. Morgen heb ik een bijeenkomst van de Depressie Vereniging en dan wil ik dit zeker ter sprake brengen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *