Schrijven over depressie

6-3-2015

Vandaag ben ik bij een inspiratiemiddag van Samen Sterk zonder Stigma geweest, deze stichting wil het taboe op psychische aandoeningen doorbreken met als doel discriminatie van mensen met een psychische kwetsbaarheid uit te bannen. Op het programma stonden o.a. een aantal leuke en leerzame workshops, waar online communicatie en het schrijven van blogs er één van was. Dit is het resultaat van één van mijn schrijfopdrachten:

“Joh kop op, we hebben allemaal wel eens een sombere bui. Even doorbijten en dan gaat het vanzelf wel weer over.”

Daar zit je dan op de bank, het begin van weer een dag, die voor jou vaak laat begint doordat je geen ritme meer hebt. De nacht is voor jou dag omdat je daar rust vindt en kunt ontsnappen aan de drukte en de snelheid van het dagelijks bestaan. Langzaam ben je afgegleden, je stopte met werken, zag steeds minder mensen en wilde op een gegeven moment zelfs de deur niet meer uit om boodschappen te doen. Voor alles wat je moest doen zag je elk stapje wat genomen moest worden en elk stapje leek er één te zijn waarbij je over een grote berg moest stappen.

Nu zit je daar op de bank, die jouw troon, jouw veilige haven geworden lijkt te zijn. Van daaruit kijk je neer op de wereld en hebt het gevoel dat alles zonder jou verder gaat. Leuk zo’n troon maar wat heb je er aan als niemand je daar ziet zitten, je bent alleen.Dan komt de negativiteit naar boven, schuldgevoel over je zelfmedelijden en een gebrek aan relativeringsvermogen. Een groot zwart gat waarin je niets meer voelt.

Na lang twijfelen en het besef dat je er met doorbijten en praten niet uitkomt besluit je met enige tegenzin om medicatie te gaan gebruiken, je hebt genoeg van je depressie en wilt iemand zijn die midden in het leven kan staan. Voorzichtig slik je de eerste tablet en na een paar weken merk je dat alles lichter lijkt te worden. De huilbuien worden minder, het gevoel dat jij er niet meer mag zijn verdwijnt en langzaamaan pak je weer wat dingen op en durf je voorzichtig naar de toekomst te kijken. Je bent er nog lang niet maar deze keer heb je een stap gezet zonder dat die hele grote berg weer voor je opdoemt.

http://samensterkzonderstigma.nl/

16

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *